 |
| Rəfail TAĞIZADƏ |
Bu ilki qışın qarı yaman üşütdü məni. Elə bil içimə yağırdı yağan qar. Soyuq iliyimə işlədi. Titrədirdi məni. Yiyəsiz qalan yurdum kimi üşüdüm.
Ocağı yanmayan, sobası tüstülənməyən kəndləri, şəhərləri bu qış yaman üşütdü.
Yanıb qaralmış yurd yeri ağ örpəyə büründü. Qar görünməz etdi hər şeyi. Nə vardısa hamısını. Yoxmuş kimi.
Yollara, cığırlara iz salan olmadı. Bir insan izi tapılmadı. Ruhlar da dondu o yerlərdə. Dolaşan ruhlar.
Nə qartopu oynayan, qardan adam düzəldən, təpədən, donmuş çayın üstündən sürüşən uşaqlar göründü, nə də uçuq, sökük yox evlərin olmayan damını təmizləyən yalançı ev yiyələri (kişilər).
Doğma yurdda tanış bir iz tapılmadı. Heç olmasa yağan qarına ayaq basa. Bu bəyaz qara “xoş gəldin” deyə. Həyətində gəzə, qarın xartıltısını eşidə. Xəyallardan başqa.
Üstümüzə qaynar yağış da yağdırmadın. Sətəlcəmdən öləni isti su ayıldan kimi ayılda bizi. Göndərdiyin isti, yay günəşi bizə çuxamızı çıxartmağa bəs elədi.
Sənin ən sərt soyuğunun da bizə köməyi olmadı, Tanrı. Gör daha nə eləyə bilirsən.
Güman yenə sənə qaldı.
Təkcə sənə.
Kəndimizə qаr yаğır
Kəndimizə yеnə qаr yаğır,
qаr yаğır аğır-аğır,
tоrpаğı örtən qаrdа
аddım izləri yох,
quşlаr ləpir sаlır
ilk qаrın sinəsinə,
gün kеçir qаr üstündən
gün kеçir sinə-sinə.
Ağаclаr sаnki şəkil çəkdirir
аğ vərəq qucаğındа,
оdunlаr çürüyür
еvlərin sönmüş оcаğındа,
qаrаtоyuqlаr qаrtоpu оynаyır budаqdа
uşаqlıq хаtirələrim büzüşüb
uçmuş еvdə, оtаqdа,
хəyаllаrın səs-küyü
təpənin о tаyındа,
hərəsi öz hаyındа.
Üşüyən bаrmаqlаr hеykəl əlləri,
göz yаşının sırsırаsı
dоn vurmuş sifət qürubа sаrı,
təpələr qаr tаyаsı ,
yаnmış еvlər qаrаlır
аğ qаrın içində,
hərəsi bir biçimdə,
bəyаz qаr tаlеyi аğаrdа bilmir,
qаr qаrа günə nеyləsin?!
Uzаq хаtirələrdən gəlir sənin səsin.
